tirsdag 16. februar 2010
Comic Life
Eg har kommentert Maria Vister Dommersnes sitt innlegg om verkty for samansette tekstar. Her skriv ho mellom anna om Comic Life. Kommentaren min er nedst på sida. Verkty for samansette tekstar, kommentar
Døme på nyhendeartikkel og feature
På Dagbladet si nettside fann eg denne artikkelen som er eit døme på nyhendeartikkel Vannkrise i Bergen 16. februar 2010. Overskrifta er Nå er det vannkrise i Bergen etterfulgt av ein kort og konsis ingress ”Bergen kommune ber alle bergensere spare på vannet. Laveste vannstand i regnbyen siden 1861”. Dei fleste av oss kjenner til at det i denne plar det regne store delar av året, og det er difor oppsiktsvekkande når det står at bergenserane må spare på vatnet. Dette er også skrive i kursiv, noko som understrekjer dette. Vidare i brødteksten er det klare teikn på at dette er ein nyhendeartikkel, mellom anna når ein ser på oppbygginga. Den startar med å fortelje det viktigaste fyrst, nemleg at ”Bergen kommune har nedbørsstatistikk tilbake til 1861, og dette er den tørreste perioden mellom desember og februar som noen sinne er blitt målt”, og vidare står det oppforsring om å dusje eitt minutt kortare enn vanleg, og ikkje la vatnet stå på medan ein pussar tennene. Dette er i grovt trekk det viktigaste i nyhendeartikkelen, og difor kjem dette fyrst i artikkelen. Nedst i artikkelen står det lite viktig informasjon, som t.d.” Nedbøren som vanligvis kommer som regn, har kommet som snø.”. Denne artikkelen handlar om noko nytt, og noko som har blitt avdekka, og den er skrive ut frå ein objektiv vinkling.
I lokalavisa Suldalsposten var det før jul ein featureartikkel der tema var advendt. Snart er det advendt Kjenneteikn på at dette er ein feature er at den har ei fri form; ” Kva tankar har de om advent? Barna sparkar små hol i sanden, vippar litt på kanten av sandkassen, litt usikre på kva spørsmålet eigentleg betyr.” I denne artikkelen dreier det som om eit tema. ”Den fine tida fram mot jul står føre oss. Butikkane vert snart tona i raudt og fiolett.” står det m.a. i ingressen. Dette er såkalla ”mjukt stoff”, og det er tidlaust. Denne artikkelen hadde gjerne vore like aktuell året etter på same tid.
I lokalavisa Suldalsposten var det før jul ein featureartikkel der tema var advendt. Snart er det advendt Kjenneteikn på at dette er ein feature er at den har ei fri form; ” Kva tankar har de om advent? Barna sparkar små hol i sanden, vippar litt på kanten av sandkassen, litt usikre på kva spørsmålet eigentleg betyr.” I denne artikkelen dreier det som om eit tema. ”Den fine tida fram mot jul står føre oss. Butikkane vert snart tona i raudt og fiolett.” står det m.a. i ingressen. Dette er såkalla ”mjukt stoff”, og det er tidlaust. Denne artikkelen hadde gjerne vore like aktuell året etter på same tid.
fredag 22. januar 2010
Kommentar til artikkelen "Mot mediedysleksiens tidsalder"
Vettenranta skriv i kapittelet ”Mot mediedysleksiens tidsalder” i boka "Mediedanning og mediepedagogikk" mellom anna om mediekompetanse blant born og unge og om IKT blir sett på som ein risiko eller moglegheit. Vettenranta tek opp svært interessante tema som gir rom for reflektering. ”Kan fjernsynsansiktet, fjernt som det er i tid og rom, skape tilstrekkelig empati til at unge mennesker kan føle moralske ansvar og etisk forpliktelse overfor lidende mennesker?”(Vettenranta, s. 14) spør han. Ofte kan det nok være vanskeleg for born og unge å forhalde seg til det ein ser på nyhendene. Likevel er det nok ikkje berre born som kan ha problem med å ta inn over seg alt det grusomme som skjer i verda. Kva skal ein gjere med dette? Skru av TV? Ikkje google på internett? Lukke augo att når det er noko som streifar oss som ikkje er ”pent” for oss å være vitne til?
”Gjør globalisering oss mer like, eller blir vi gjennom mediene mer bevisste på vår annerledeshet?” (Ibid: 14)spør Vettenranta vidare. Det er ikkje godt å svare på og er noko som globaliseringsforskarar ikkje blir samde om. For å svare for min eigen del får eg ofte ei kjensle av å være takksam for det eg har når eg ser kor grufullt andre menneske har det i sin kvardag. Det gir rom for ettertanke. Og som vidare kan føre til at unge blir meir medvitne om at vi faktisk har det svært bra her i dette landet, utan at ein skal ta bort omgrepet ”nestekjærlighet” og empati. Her blir det viktig, som Vettenranta skriv, og sette fokus på etisk-moralske ferdigheiter. Dette meiner eg at skulen kan bidra med på ein god måte. Samstundes som ein tek føre seg ”nett-vett” og kildekritikk bør ein også setje fokus på at mediene bidrar til vår eigen definisjon; identitet og kultur. ”Vi bør trekke sterkere fram viktige elementer av det gamle danningsidealet, som moral, etikk og ansvar(…) En dannet mediebruker i dagens samfunn kan motstå press fra omgivelsene ved integritet og bevissthet om seg selv.” (Ibid:20)
Dette oppsummerer på ein fin måte noko om mine eigne forventningar til DKL104-emnet; korleis kan ein som lærar bidra til at born og unge står betre rusta til å takle og gjere seg nytte av alle moglegheiter som ein står overfor, og hjelpe dei til å reflektere over kva dei er vitne til, gi dei stabilitet og det å lære empati og ansvar. I følge Vettenranta bør ein unngå å skape ”mediedyslektiske” unge menneske og være medviten om mediekulturens- og danningas samfunnsmessige og politiske koplingar. (Ibid:31)
”Gjør globalisering oss mer like, eller blir vi gjennom mediene mer bevisste på vår annerledeshet?” (Ibid: 14)spør Vettenranta vidare. Det er ikkje godt å svare på og er noko som globaliseringsforskarar ikkje blir samde om. For å svare for min eigen del får eg ofte ei kjensle av å være takksam for det eg har når eg ser kor grufullt andre menneske har det i sin kvardag. Det gir rom for ettertanke. Og som vidare kan føre til at unge blir meir medvitne om at vi faktisk har det svært bra her i dette landet, utan at ein skal ta bort omgrepet ”nestekjærlighet” og empati. Her blir det viktig, som Vettenranta skriv, og sette fokus på etisk-moralske ferdigheiter. Dette meiner eg at skulen kan bidra med på ein god måte. Samstundes som ein tek føre seg ”nett-vett” og kildekritikk bør ein også setje fokus på at mediene bidrar til vår eigen definisjon; identitet og kultur. ”Vi bør trekke sterkere fram viktige elementer av det gamle danningsidealet, som moral, etikk og ansvar(…) En dannet mediebruker i dagens samfunn kan motstå press fra omgivelsene ved integritet og bevissthet om seg selv.” (Ibid:20)
Dette oppsummerer på ein fin måte noko om mine eigne forventningar til DKL104-emnet; korleis kan ein som lærar bidra til at born og unge står betre rusta til å takle og gjere seg nytte av alle moglegheiter som ein står overfor, og hjelpe dei til å reflektere over kva dei er vitne til, gi dei stabilitet og det å lære empati og ansvar. I følge Vettenranta bør ein unngå å skape ”mediedyslektiske” unge menneske og være medviten om mediekulturens- og danningas samfunnsmessige og politiske koplingar. (Ibid:31)
torsdag 21. januar 2010
Frozen yoghurt og anna nyttig informasjon
Det finst utruleg mange moglegheiter gjennom bruk av internett. Det finst eit hav av ulike nettsamfunn, og dei alle fleste har heilt sikkert kjennskap til Facebook. Eg har mange i min omgongongskrins som høgt og hellig sverga på at dei aldri skulle bli medlem i noko slikt ”tull”- det var jo rett og slett berre forviteskap og total uinteressant informasjon ein fekk vart vitne til om ein vart med. Fleire av desse såkalla ”anti-facebook” har måtta krope til korset. Gjerne var det akkurat interessa for kva venninner og gamle flammar frå 9.klasse har i statusfeltet som lokka?
Som øvingsoppgåve i Sosial Web 1 skulle ein melde seg inn i tre ulike nettsamfunn, der eit var obligatorisk, nemlig ”Del og bruk”. På hovedsida står det at det er eit nettverk for både lærarar og pedagogar, forskarar og byrokratar for å nemne nokre. Målet med nettstaden er å dele og få auka kunnskap kring digital kompetanse. Kontrasten kunne gjerne ikkje være større i høve til Facebook der høgdepunktet for mange er å kunne skrive ”sett inn eit hjarte i statusfeltet mitt for å sjå kor mange som er glad i meg”
Misforstå meg rett- Facebook har mange gode kvalitetar også, og eg er sjølv ein ”aktiv brukar”, eller rett og slett ”forviten brukar” som ein gjerne også kan kalle det. Poenget må jo også være å kunne sjå føremonenene med slike nettstader som i utgongspunktet kan virke veldig overflatiske. Likevel kan slike nettstader som Facebook og Twitter bidra til å auke kunnskapen om kva som skjer i samfunnet kring oss. Dette kan være eit engasjement for å behalda den lokale skulen i bygda, eller det kan være å auka interressa kring ”Earth Hour” som snart går av stabelen.
I skulesamanheng har eg likevel problemer med å sjå kva føremoner ein kan ha av å bruke Facebook. Men her kan ein t.d. opprette grupper der lærarane legg ut lekser og oppgåver, og som vidare elevane kan nytte i heimearbeidet. I samband med ”nett-vett” kan det være lurt å relatere undervisninga til Facebook, då dei aller fleste elevane kjenner til denne nettstaden, og har kjennskap til den. At ein i undervisninga gå gjennom kva som ikkje er så lurt å gjere på Facebook kan være ein måte å nå ut til elevane på i høve til nettvett.
Ein annan nettstad eg melde meg inn i er den meir og meir kjente Twitter som ein på mange måter kan skildrast som ein søkjemotor. ”See what people are saying about….” etterfulgt av det du måtte lure på. ”Popular topics by the minute” er nett no, ikkje uventa, Haiti og, noko mindre alvorleg- Shorty Award(!). Ved å få ein konto på (eller i) Twitter kan ein kommentere, skrive innlegg og få kontakt med personar over heile verda. Her har ein ikkje ”mine vener”-konseptet, men ein kan følge andre sine profilar. For å nå ut til flest folk kan det jo være greit å skrive på engelsk, og få ein ekstra øving i det. Elles er Twitter er ein flott måte å halde seg oppdatert kva som skjer til ei kvar tid, om både alvorlege tema, men også rett og slett vite at nett no er det ei dame som kallar seg 143nono som sit å nyt ein ”frozen yoghurt”.
Som øvingsoppgåve i Sosial Web 1 skulle ein melde seg inn i tre ulike nettsamfunn, der eit var obligatorisk, nemlig ”Del og bruk”. På hovedsida står det at det er eit nettverk for både lærarar og pedagogar, forskarar og byrokratar for å nemne nokre. Målet med nettstaden er å dele og få auka kunnskap kring digital kompetanse. Kontrasten kunne gjerne ikkje være større i høve til Facebook der høgdepunktet for mange er å kunne skrive ”sett inn eit hjarte i statusfeltet mitt for å sjå kor mange som er glad i meg”
Misforstå meg rett- Facebook har mange gode kvalitetar også, og eg er sjølv ein ”aktiv brukar”, eller rett og slett ”forviten brukar” som ein gjerne også kan kalle det. Poenget må jo også være å kunne sjå føremonenene med slike nettstader som i utgongspunktet kan virke veldig overflatiske. Likevel kan slike nettstader som Facebook og Twitter bidra til å auke kunnskapen om kva som skjer i samfunnet kring oss. Dette kan være eit engasjement for å behalda den lokale skulen i bygda, eller det kan være å auka interressa kring ”Earth Hour” som snart går av stabelen.
I skulesamanheng har eg likevel problemer med å sjå kva føremoner ein kan ha av å bruke Facebook. Men her kan ein t.d. opprette grupper der lærarane legg ut lekser og oppgåver, og som vidare elevane kan nytte i heimearbeidet. I samband med ”nett-vett” kan det være lurt å relatere undervisninga til Facebook, då dei aller fleste elevane kjenner til denne nettstaden, og har kjennskap til den. At ein i undervisninga gå gjennom kva som ikkje er så lurt å gjere på Facebook kan være ein måte å nå ut til elevane på i høve til nettvett.
Ein annan nettstad eg melde meg inn i er den meir og meir kjente Twitter som ein på mange måter kan skildrast som ein søkjemotor. ”See what people are saying about….” etterfulgt av det du måtte lure på. ”Popular topics by the minute” er nett no, ikkje uventa, Haiti og, noko mindre alvorleg- Shorty Award(!). Ved å få ein konto på (eller i) Twitter kan ein kommentere, skrive innlegg og få kontakt med personar over heile verda. Her har ein ikkje ”mine vener”-konseptet, men ein kan følge andre sine profilar. For å nå ut til flest folk kan det jo være greit å skrive på engelsk, og få ein ekstra øving i det. Elles er Twitter er ein flott måte å halde seg oppdatert kva som skjer til ei kvar tid, om både alvorlege tema, men også rett og slett vite at nett no er det ei dame som kallar seg 143nono som sit å nyt ein ”frozen yoghurt”.
fredag 27. november 2009
Læringsrom
Prinds byggjer teorien om "tre læringsrom" på professor Aufenangers tre læringsprosessar, og vidare er det Erling Petterson som formulerer ein oppdeling av desse læreprosessane i tre rom. (Prinds (1999) s.33,34)
-Undervisningrommet, -Praksisrommet, -Studierommet
I "undervisningsrommet", eller læringen i klasserommet, er det lærar og elev som arbeidar med stoffet i felleskap. Her er det dialog mellom lærar og klasse og det kan være mindre gruppearbeid. Undervisningsrommet er lærarstyrt, men ein kan også gi elevane meir ansvar. Målet for dette rommet vil fyrst og fremst være formidling av nytt stoff i tillegg til dialog. Det er gjerne dette rommet ein er mest kjend med då undervisning oftast går føre seg i eit klasserom. Vidare byggjer dette rommet på læringsteorien "mesterlæreteorien", som som "går ud på at den enkelte elev eller gruppe af elever lærer bedst når eleven/eleverne trænes tæt af en lærer."
I ”træningsrommet”eller praksisrommet, som Petterson formulerar det som, står det at elevane jobbar individuelt eller i gruppe med dei ferdigheitene dei har opparbeida seg i undervisningsrommet, og dei lærer ut frå eigen læringsstil.
-Undervisningrommet, -Praksisrommet, -Studierommet
I "undervisningsrommet", eller læringen i klasserommet, er det lærar og elev som arbeidar med stoffet i felleskap. Her er det dialog mellom lærar og klasse og det kan være mindre gruppearbeid. Undervisningsrommet er lærarstyrt, men ein kan også gi elevane meir ansvar. Målet for dette rommet vil fyrst og fremst være formidling av nytt stoff i tillegg til dialog. Det er gjerne dette rommet ein er mest kjend med då undervisning oftast går føre seg i eit klasserom. Vidare byggjer dette rommet på læringsteorien "mesterlæreteorien", som som "går ud på at den enkelte elev eller gruppe af elever lærer bedst når eleven/eleverne trænes tæt af en lærer."
I ”træningsrommet”eller praksisrommet, som Petterson formulerar det som, står det at elevane jobbar individuelt eller i gruppe med dei ferdigheitene dei har opparbeida seg i undervisningsrommet, og dei lærer ut frå eigen læringsstil.
torsdag 26. november 2009
YouTube som ein ressurs i undervisninga!
Når ein underviser elevar er mål nummer ein at dei faktisk skal lære noko av deg. Kompetansemåla står sirleg skrive i LK-06, men det er knytta større fridom til korleis elevane skal nå desse måla. ”Skolen skal ha rom for alle, og lærerne må derfor ha blikk for den enkelte. Undervisningen må tilpasses ikke bare fag og stoff, men også alderstrinn og utviklingsnivå, den enkelte elev og den sammensatte klasse. (…) Læreren må bruke både variasjonene i elevens anlegg (…) som en ressurs for alles utvikling og for allsidig utvikling.” (LK-06 s. 10) Dette seier meg noko om at ein skal leggje opp undervisninga på ein måte som passar den einskilde elev. Dette er gjerne ikkje like lett på alle skular med mange elevar per lærar, men på den fådelte skulen eg undervisar på, er det ein glimrande moglegheit for å få dette til. Det å knytte elevane sin mediekultur inn i undervisninga meinar eg fører til betre motivasjon for læring- ein møter elevane i noko som er kjend og nær dei sjølve.
Det er ein kjend sak at mange elevar masar om å sjå film i timane- det gjer i alle fall elevane på skulen eg jobbar. Og utfordringa her må bli at å sjå film ikkje bør bli brukt som ”belønning” etter at ”rett” og ”viktig” undervisning er unnagjort. Eg trur det her er veldig viktig for læraren å finne nytta av det å sjå ein film i samband med eit tema som elevane har om, for det å sjå film kan faktisk være veldig lærerikt når det kan passe slik. Youtube er også ein nettstad mange unge likar å søkje på saker og ting (ikkje alt er sjølvsagt skulerelatert), og for å i møte kome elevane lot eg dei få gå inn på youtube i ein engelsktime vi hadde om amerikansk fotball, der oppgåva deira var å finne ut korleis amerikansk fotball virkar. Elevane var svært ivrige, og vi måtte prate om mellom anna filmen ”We are Marshall” som er bygga på ein sann historie då eit heilt amerikansk fotballag sat i flyet då det styrta, og kva dette gjorde med lokalsamfunnet i USA. Enda på visa var at i fleire friminutt etter dette spela elevane ein versjon av amerikansk fotball! Skulle vi berre brukt læreboka den timen, trur eg at eg kan påstå at resultatet hadde blitt noko heilt anna….
Det er ein kjend sak at mange elevar masar om å sjå film i timane- det gjer i alle fall elevane på skulen eg jobbar. Og utfordringa her må bli at å sjå film ikkje bør bli brukt som ”belønning” etter at ”rett” og ”viktig” undervisning er unnagjort. Eg trur det her er veldig viktig for læraren å finne nytta av det å sjå ein film i samband med eit tema som elevane har om, for det å sjå film kan faktisk være veldig lærerikt når det kan passe slik. Youtube er også ein nettstad mange unge likar å søkje på saker og ting (ikkje alt er sjølvsagt skulerelatert), og for å i møte kome elevane lot eg dei få gå inn på youtube i ein engelsktime vi hadde om amerikansk fotball, der oppgåva deira var å finne ut korleis amerikansk fotball virkar. Elevane var svært ivrige, og vi måtte prate om mellom anna filmen ”We are Marshall” som er bygga på ein sann historie då eit heilt amerikansk fotballag sat i flyet då det styrta, og kva dette gjorde med lokalsamfunnet i USA. Enda på visa var at i fleire friminutt etter dette spela elevane ein versjon av amerikansk fotball! Skulle vi berre brukt læreboka den timen, trur eg at eg kan påstå at resultatet hadde blitt noko heilt anna….
mandag 23. november 2009
Rekneark berre for matematikkfaget?
Då eg starta opp på dette studiet, og hadde som utgongspunkt å nsten ikkje kunne nokon ting innan data, såg eg særskilt mørkt på emnet som hadde med rekneark å gjere. Likvel, då eg las leksjonen om rekneark og sette meg inn i dette emnet vart eg overraska over at eg hadde mistolka kva excel dreier seg om. Det er nemlig ikkje berre knytta til matematikkfaget, noko som eg alltid har trudd; det viste seg å være veldig mykje ein kan gjere med reknark om ein berre lærar seg dei ulike formlane og sett seg litt inn i det.
Eg laga eit oppsett der elevane skulle øve seg i ordklasseb verb og setje inn rett form av verbet. Det kjem fram om det er rett eller galt. Oppgåva er berekna på elevar på 7.trinnet, der dei skal testa seg i bøying av verb. Dette er ei øvingsoppgåve retta mot kompetansemålet som seier elevane skal kunne bruke oppslagsverk og ordbøker. Då er det t.d. viktig at elevane veit at ein må leite etter rett form av verbet i ordboka. Denne oppgåva kan vidare også være nyttig for t.d. elevar som har bokmål som si målform når dei skal ha om nynorsk, og omvendt.
Å jobbe med excel gir oss mange moglegheiter til å la elevane jobbe med stoff på ulike måtar. Eg trur at ved å gi elevane øvingsoppgåver i t.d. engelsk på reknearket vil føre til at motivasjonen deira aukar fordi dei får retting der og då, samstundes at dei får skrive på data.
Eg laga eit oppsett der elevane skulle øve seg i ordklasseb verb og setje inn rett form av verbet. Det kjem fram om det er rett eller galt. Oppgåva er berekna på elevar på 7.trinnet, der dei skal testa seg i bøying av verb. Dette er ei øvingsoppgåve retta mot kompetansemålet som seier elevane skal kunne bruke oppslagsverk og ordbøker. Då er det t.d. viktig at elevane veit at ein må leite etter rett form av verbet i ordboka. Denne oppgåva kan vidare også være nyttig for t.d. elevar som har bokmål som si målform når dei skal ha om nynorsk, og omvendt.
Å jobbe med excel gir oss mange moglegheiter til å la elevane jobbe med stoff på ulike måtar. Eg trur at ved å gi elevane øvingsoppgåver i t.d. engelsk på reknearket vil føre til at motivasjonen deira aukar fordi dei får retting der og då, samstundes at dei får skrive på data.
Abonner på:
Innlegg (Atom)